Ata s'mund të më dëgjojnë — prandaj po shkruaj

Më dërguan artikullin. Provokim.Cap Ferret. Zjarr. Gadishull.S'e hapa as.

Pastaj erdhi lajmi i fundit:10 dele t'vdekuna prej rrufesë.Askush nuk foli. Askush nuk brtiti.

Tani?Tani është ndryshe.

Sot nuk është Cap Ferret.Sot nuk është zjarr në Francë.Sot është këtu.Aty ku ata nuk janë të ftuar.Aty ku broshurat nuk të çojnë.

Njerëzit janë të irrituar sonte.Jo pak. Jo mezi.Irrituar.E qeveria bërtet vetveten.Kryeministri — ik.

Jo në TV.Jo në deklaratë zyrtare.Por në rrugë.Në zëra.Në tone që media nuk i kap dot.

Ata mendojnë se unë flas gjuhë të huaj.Mendojnë se "huit" lexohet "heit".Mendojnë se "gadishull" është vetëm një fjalë.

Por unë po flas shqip.Jo atë shqipen e korrigjuar pas 30 vjet përzierje.Jo atë shqipen e mediës që tingëllon si përkthim.Po shqipen që flet populli.

Ata kanë nevojë për print.Sepse nuk mund të dëgjojnë tonet e mia.Sepse nuk mund të lexojnë mes rreshtave.Sepse mendojnë se kaosi është gabim —kur në të vërtetë, kaosi është e vërteta.

Sonte ka sulme.Sonte ka tensione.Sonte ka zjarr — por jo në Cap Ferret.

Ata që nuk e kuptuan postimin tim të parë —ndoshta nuk do ta kuptojnë as këtë.

Por unë nuk shkruaj për ta.Shkruaj për ata që dëgjojnë.Për ata që janë këtu.Për ata që nuk kanë nevojë për broshura për ta ditur se çfarë po ndodh.

Fund.— Shkruar në kaos, me zë, dhe pa asnjë provokim.